Lezen: Ruth 1
23 Ze kwamen in Betlehem aan bij het begin van de gersteoogst.
Het boek Ruth opent met een hongersnood. Dat doet alle alarmbellen rinkelen. Een hongersnood in het beloofde land? Het land vloeiende van melk en honing. Hongersnood in het land waar druiventrossen groeiden, zo groot, dat er twee verspieders nodig waren om een tros naar Mozes te tillen. Wat is er misgegaan? Ongehoorzaamheid van het volk, dát is er misgegaan.
De rechters gaven leiding aan het volk. Als een krachtige rechter leiding gaf aan het volk ging het goed, maar zodra de leiding wegviel vervielen in de mensen in zonde, in afgoderij en verdeeldheid. Ieder deed wat goed was in zijn eigen ogen. Er heerste wetteloosheid en het recht van de sterkste gold. In ieder geval was hoe dan ook de hongersnood een feit.
Elimelech (naam betekent mijn God is Koning) kiest er voor om te vertrekken met zijn vrouw en twee zonen om een tijdlang als vreemdelingen in Moab te gaan wonen. Blijkbaar is Elimelech een bemiddeld man met mogelijkheden. Het is wel vreemd dat Elimelech kiest voor Moab. Het betekende sociale onzekerheid, maar ook een geestelijk gevaar, omdat daar de god Kamos/Kemos gediend wordt.
Na enige tijd sterft Elimelch. Naomi had op dit moment haar koffers kunnen pakken en samen met haar zonen rechtsomkeer kunnen gaan. Ze blijven voorlopig en haar zonen Machlon en Chiljon voelen zich vrij om elk een Moabitische te huwen, Ruth en Orpa. Tot Naomi’s grote onsteltenis sterven beide zoons in de bloei van hun leven. We weten niet waarom of hoe ze stierven. Naomi blijft achter met twee Moabitische schoondochters en een hoop zorgen.
De kwaliteit van leven in die tijd werd bepaald door twee factoren: familie en land. Land betekende voedsel en toekomst voor het nageslacht. Namomi was in Moab zonder eigen stuk land. Naast het land was ook het voortbestaan van de familienaam van groot belang. Er waren geen kleinkinderen. De namen van Elimelech, Machlon en Chiljon stonden op het punt om in de vergetelheid te raken. Dit maakte Naomi extra kwetsbaar. Ze heeft geen bescherming, geen zekerheden of sociaal vangnet, geen voedsel, geen kinderen of kleinkinderen, geen man of zoons. Alle perspectief op een betere toekomst is verkeken. Wat nu?
De grote vraag is, hoe kom je van de plek van de ontgoocheling, het verlies en de gebrokenheid, op de plek van zegen, vreugde en zingeving? Het antwoord op deze vraag is terugkeren. Terugkeren vraagt moed om je verlies onder ogen te komen. Naomi vond de moed om Moab te verlaten en terug te keren naar Bethlehem.
De drie vrouwen vertrekken. De lange tocht naar Bethlehem wordt een moment van de waarheid. Naomi doet haar best om haar schoondochters te overtuigen om terug te keren naar het huis van hun moeder. Ruth en Orpa hebben niets in Bethlehem te zoeken .Na twee pogingen van Naomi geeft Orpa toe maar Ruth is een blijver en is heel duidelijk. Naomi moet niet langer aandringen: ‘Uw volk is mijn volk en uw God is mijn God’. Ruth geeft zich over. Hoewel de Bijbel er niet echt over vertelt moet Naomi over de God van Israël hebben verteld waardoor Ruth in de God van Israël is gaan geloven.
Ruth geeft gehoor aan de roep van God in haar hart. Onwetend dat zij eens de overgrootmoeder van David zal zijn en een schakel zal worden in de Messiaanse lijn, in het heilsplan van God. Ze kwamen in Bethlehem aan het begin van de gersteoogst. Het zijn woorden van hoop. Hoop geeft energie en vreugde om zelfs vanuit een uitzichtloze situatie in beweging te komen zodat Gods zegen kan gaan stromen. Het begin van de gersteoogst opent een nieuw hoofdstuk in het leven van Naomi en Ruth. Gods zegen stroomt, en zal blijven stromen, óók in ons leven…