Lezen: Ruth 4
8 Koopt u het land maar!’ en hij trok zijn sandaal uit. … 9 Daarop sprak Boaz tot de oudsten en alle anderen die daar waren: ‘U bent er vandaag getuige van dat ik van Naomi het gehele bezit van Elimelech en dat van Kiljon en Machlon koop. 10 Daarmee neem ik ook Ruth tot vrouw…
Boaz laat er geen gras over groeien. ’s Morgens vroeg begeeft hij zich naar de stadspoort. De poort van de stad was de plaats waar de oudsten samen kwamen om recht te spreken en getuige te zijn van belangrijke transacties. Je kunt het vergelijken met een combinatie van het gemeente en de rechtbank. Boaz heeft geluk. ‘Toen kwam de man voorbij over wie hij gesproken had – zijn naam is niet van belang – en Boaz zei: ‘Kom hier even bij me zitten.’ De man deed wat hem gevraagd werd. Ook vroeg Boaz tien stadsoudsten plaats te nemen, en ook zij gingen zitten. (vs. 1, 2)
Vanaf tien aanwezigen was een bijeenkomst officieel geldig. Boaz heeft een grondige kennis van de wet. Hij bouwt zijn betoog zorgvuldig op: Eerst uitleg om het land van Naomi. En als de onbekende losser wil lossen komt de volgende aap uit de mouw. Ruth krijgt hij er ‘gratis’ bij. De losser zou voor een nakomeling moeten zorgen. Maar als deze ‘mijnheer Dinges’ met Ruth zou trouwen, dan zou dat ten koste gaan van zijn eigen familiebezit. Maar mijnheer Dinges heeft geen belangstelling en wil zijn bezit, de naam van zichzelf en zijn nageslacht beschermen.
De transactie wordt bezegeld door het uittrekken van een schoen/sandaal. De voet en schoenen werden in het Oude Testament gezien als een symbool van macht en waardigheid. Overwinnaars zetten hun voeten op de hals van hun vijanden. Wie een stuk land in bezit neemt zet zijn schoen er op. Wie spottend zijn eigendomsrecht op een land wil proclameren, werpt er zijn schoen op. Wie eerbied dient te betonen, doet zijn schoenen uit. Wie in armoede leeft of een slaaf is, heeft geen schoenen, hij maakt juist de schoenen van zijn meester los. Zo vormt de schoen een symbool van macht en waardigheid. Toen God aan Mozes verscheen bij de brandende braamstruik, moest hij zijn sandalen uittrekken, als teken dat hij in de aanwezigheid van God volkomen onderdanig was en geen voet had om op te staan. Door zijn schoen uit te trekken onderwerpt de onbekende losser zich dus aan de uitkomst van deze zaak. Hij legt zich erbij neer, de weg is vrij voor Boaz.
Het verhaal over Ruth krijgt een happy end. Meer dan een happy end, zelfs voor iedereen op aarde. ‘Zij werd hem tot vrouw’. Ruth heeft vele namen en bijnamen gehad de voorbije jaren. Zij was de Moabitische, de weduwe, de dienstmaagd, de vluchteling. Maar nu is zij de vroúw van… En de HEERE gaf haar dat zij zwanger werd en een zoon baarde. vs.13b. Hoe de zwangerschap wordt verteld is opvallend. De HEERE schonk haar een zwangerschap. De Bijbel laat er geen twijfel over bestaan dat God in de situatie bij Boaz en Ruth ingrijpt en een zaadje in haar binnenste plant dat wordt bevrucht. Dit is de tweede keer dat we God zien handelen in het boek Ruth. De 1e keer is in Ruth 1, waar we lezen dat Naomi hoorde dat de Heer zich het lot van zijn volk aangetrokken had en het weer te eten had gegeven. De 2e keer is in Ruth 4 bij de zwangerschap van Ruth
Het stralende middelpunt van alle feestvreugde is Naomi. Zij mag een oma zijn voor haar kleinzoon. Opvallend is dat Naomi en Ruth in hoofdstuk 4 niet meer aan het woord komen. En de buurvrouwen gaven de baby een naam. Zij zeiden: Bij Naomi is een zoon geboren. En zij gaven hem de naam Obed. Hij is de vader van Isaï, de vader van David. Vs. 17` Obed betekent knecht. De buurvrouwen hadden het goed gezien: ze vernoemden de pasgeboren baby naar zijn ouders. Die hadden zich dienstbaar op gesteld en niet het eigen belang voorop gesteld. Tien generaties worden genoemd in de laatste verzen. De namen worden ook genoemd in Math 1 en Lucas 1. Boaz, Ruth, Obed, Isaï, David, Jezus. Het hele boek Ruth draait uiteindelijk om het verlossingswerk van Jezus, en daardoor eigenlijk ook om ons ons.