Lezen: Lucas 1: 57  t/m 80 – Zacharias en Elisabet

57 Toen de dag van haar bevalling was aangebroken, bracht Elisabet een zoon ter wereld. 58  Haar buren en verwanten hoorden hoe barmhartig de Heer voor haar was geweest, en ze verheugden zich samen met haar. 59  Op de achtste dag kwamen ze het kind besnijden, en ze wilden het Zacharias noemen, naar zijn vader. 60  Maar zijn moeder zei: ‘Nee, Johannes zal hij heten!’

Zacharias en Elisabet zijn letterlijk vol verwachting, lichamelijk én geestelijk. Micha 7: 7 verwoordt hoe Zacharias en Elisabet dit waarschijnlijk hebben ervaren:  Zelf zal ik echter uitzien naar de HEERE, ik zal wachten op de God van mijn heil. Mijn God zal mij horen. Dat is wat Zacharias en Elizabet doen.  Hun verwachting heeft namelijk alles te maken met geloofsvertrouwen. 
Nadat Elisabet negen maanden het kind onder haar hart gedragen heeft schenkt zij het leven aan een zoon.  Niet alleen de tijd van Elizabet is vervuld, ook Gods tijd is vervuld.  De volheid van de tijd breekt aan. De heraut is geboren, die straks voor de Koning uit zal gaan.  De aankondiger, de boodschapper die de weg zal banen voor de Messias. Gods Woord wordt bevestigd!

Dit wijst niet alleen op de geboorte van Johannes de Doper, maar het wijst ook op Gods belofte dat er grote blijdschap bij deze geboorte zal zijn.  Dat zien we ook in de priesterwoning.  Een hemelse vreugde vervult het hart van Elisabet vóór en ná de geboorte, evenals bij Zacharias.  Ook de buren en familie verheugen zich, en het is een bijzondere vreugde.  Deze vreugde is geen nieuwsgierigheid of sensatie: zo’n oud vrouwtje en dan nog een kind?  Iedereen is verheugd omdat het hier om een bijzonder kind gaat: de voorloper van de Messias.  De wegbereider die zal straks zal roepen: Zie het Lam Gods, Hij komt, Die de zonde gaat overwinnen, Hij is het Licht der wereld. En dit Licht wil op een ieder schijnen, waar wij ook gaan. 

Het is niet voor niets dat deze blijdschap heel duidelijk wordt vermeld. Gods barmhartigheid wordt geprezen, want God heeft gedacht aan Zijn belofte en is trouw aan Zijn verbond.  De vreugde wordt gedeeld, zoals ook wij samen de vreugde van het geloof mogen delen.  Dit kraambezoek zegt niet:  ‘Gefeliciteerd’, maar ze verheugen zich samen met de ouders. En dat is veel meer dan een felicitatie.

Dan breekt de achtste dag aan, de dag van de besnijdenis Het is een feestdag, want dan ontvangt het kind het teken van Gods verbond.  Bij de besnijdenis vloeit het eerste bloed.  Maar deze besnijdenis  heeft het karakter van een belofte: Jezus bloed zal vloeien tot verzoening van alle onze zonden Bij de besnijdenis werd ook altijd officieel de naam van het kind vastgesteld.  dat was niet alleen een zaak van de ouders, maar eigenlijk van de hele gemeenschap. Er ging een beker wijn rond en er werden zegewensen over het kind uitgesproken. Voor al die mensen was het vanzelfsprekend dat de kleine ook Zacharias ging heten, even als zijn vader.

Zacharias is ook een mooie naam, het betekent:  de Heere gedenkt.  Dat was hier toch ook wel gebleken. Hoe heeft God wel niet aan Zacharias en Elisabet gedacht.  Na jaren van wachten en teleurstelling heeft God deze twee oude mensen verblijd met de geboorte van een zoon. Wat kan er nu tegen zijn om dit kind Zacharias te noemen?  Op dat moment grijpt Elisabet in.  Ze grijpt niet in omdat zij een bazige vrouw is die perse haar zin moet hebben.  Elisabet grijpt in  omdat zij weet van het geheim dat het kind met zich meedraagt.  Haar houding is geloofs-gehoorzaamheid aan het Woord en de belofte van God.  Heel haar menszijn legt het af tegen de genade van God.  God heeft gezegd dat dit kind Johannes moet heten. En Johannes betekent: God is genadig.  God heeft Zijn Naam verbonden aan dit kind, de voorloper, de heraut van Zijn eigen Zoon.  God maakt Zijn belofte waar. In de naam Johannes ligt de groet en uitnodiging van God. Want God roept, ook u