God had David en Israël rust gegeven van hun vijanden. ‘Toen David zijn intrek had genomen in het paleis, zei hij tegen de profeet Natan: ‘Nu woon ik hier in een paleis van cederhout, terwijl de ark van het verbond met de HEER in een tent is ondergebracht.’(1 Kron.17: 9).
Maar het was niet aan David om de tempel te bouwen. God liet, via de profeet Natan, aan David weten: 11 ‘Wanneer je leven voorbij is en je met je voorouders verenigd wordt, zal Ik je laten opvolgen door een van je eigen nakomelingen en hem een bestendig koningschap schenken. 12 Hij zal voor Mij een huis bouwen, en Ik zal ervoor zorgen dat zijn troon nooit wankelt’(1 Kron.17).
De tempel betekende dus niet dat de tabernakel opeens onvoldoende was. Integendeel, de tabernakel was door God ingesteld voor de reis van Israël op weg naar het Beloofde Land, God reisde immers mee, terwijl de tempel meer de vaste woonplaats op aarde was van God. Bovendien werd de tempel gebouwd volgens Gods belofte en tot lof en eer van Zijn Naam. Gods Naam was zo groot en het was zo bijzonder dat het Gods wil was dat Hij een huis voor Zich liet bouwen op aarde, dat Salomo bij de inwijding van de tempel bad: ‘Zou God werkelijk op aarde kunnen wonen? Zelfs de hoogste hemel kan U niet bevatten, laat staan dit huis, dat ik voor U heb gebouwd.’ (1 Kon. 8:27).
Overeenkomsten
Er zijn veel overeenkomsten tussen de tabernakel en de tempel. In de eerste plaats waren beiden een heiligdom voor de openbare eredienst. Eveneens had de tempel ook een voorhof, een Heilige en een Heilige der Heiligen. De tempel was dus geen nieuw ontwerp, maar een blijvende en veel grotere uitwerking van de inrichting van de tabernakel. Zowel in de tabernakel als in de tempel stond de ark van het verbond in het Heilige der Heiligen en hadden beiden een plaats voor het reukoffer, en waren ze verbonden met offers en priesterdienst. Kortom, de kern bleef gelijk: het gaat om Gods tegenwoordigheid. Het belangrijkste verschil was dat de tabernakel verplaatsbaar was, terwijl de tempel blijvend in Jeruzalem stond.
De bouw van de tempel: In het vierhonderdtachtigste jaar na de uittocht van de Israëlieten uit Egypte, in het vierde jaar van zijn regering over Israël, in de maand ziw, de tweede maand, begon koning Salomo met de bouw van de tempel. (1 Koningen 6:1)
De tempel van Salomo werd gebouwd in Jeruzalem, op de berg Moria. Salomo liet de bouw uitvoeren met hulp van koning Hiram van Tyrus. Er werden grote, kostbare en gehouwen stenen gebruikt. De stenen werden vooraf klaargemaakt, zodat tijdens de bouw geen hamers, bijlen of ander ijzeren gereedschap in het gebouw gehoord werd. Het huis werd verder bekleed met cederhout en dennenhout.
De bouw duurde zeven jaar.
Het hoofdgebouw was zestig el lang, twintig el breed en dertig el hoog. Aan de voorkant stond een voorhal van twintig bij tien el met drie rijden gehouwen stenen en een rij cederen balken. (Voor Bijbelse maten wordt vaak ongeveer 45 centimeter voor een el aangehouden. De koninklijke el was langer, ongeveer 52 tot 53 centimeter.)
Rondom het gebouw waren drie verdiepingen met zijkamers. Deze zijkamers kon je bereiken via wenteltrappen. Het binnenste vertrek, Het Heilige der Heiligen was twintig el lang, breed en hoog. De binnenkant, de vloer, het altaar en de deuren werden met goud overtrokken. In het houtwerk waren cherubs, palmbomen en open bloemen uitgesneden. In het Heilige der Heiligen stonden twee grote cherubs van olijfhout, elk tien el hoog. Hun uitgespreide vleugels raakten de zijwanden en elkaar in het midden. Heel indrukwekkend, zoals Gods tegenwoordigheid meer dan indrukwekkend is.
Volgende week de inwijding van de tempel
